Góra Śląska - kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej

     Budowa kościoła św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Górze rozpoczęła się prawdopodobnie w roku 1290, a zakończyła się około roku 1302. Kościół świętej Katarzyny został wzniesiony na wzgórzu przy murach miejskich nieopodal Bramy Polskiej. Początkowo był kościołem filialnym w stosunku do kościoła św. Jakuba w Starej Górze. Parafia świętej Katarzyny Aleksandryjskiej szybko zyskiwała na znaczeniu i w roku 1335 stała się siedzibą archiprezbiteriatu. Od roku 1326 święta Katarzyna Aleksandryjska - patronka parafii i kościoła znajduje się na pieczęciach miejskich. W roku 1343 przy kościele powstała szkoła parafialna poświadczona w dokumencie księcia Jana Ścinawskiego.

     W roku 1457 drewniana świątynia została całkowicie strawiona przez pożar. W roku 1741 w Górze i na Dolnym Śląsku znacząco na sile przybrała polityka germanizacyjna. Góra dzięki poparciu górowskich ewangelików sympatyzujących przeszła bez żadnego z rąk Austryiaków pod władanie władz Pruskich, które wprowadziły nasiloną politykę germanizacyjną. Niewiele później, bo w roku 1745 dzięki sympatyzowaniu ewangelików z antypolskimi władzami uzyskali oni zgodę na budowę ewangelickiego Kościoła Pokoju pod wezwaniem świętej Trójcy. Cztery lata później wzniecony przez wojska rosyjskie pożar strawił całkowicie kościół Pokoju pw. św. Trójcy oraz niemal całkowicie całe miasto. Początkowo pożarowi oparł się katolicki kościół św. Katarzyny, jednakże i na to żołnierze rosyjscy znaleźli sposób - do wnętrza kościoła naniesiono tyle materiałów palnych, że stopiony został nawet dzwon, a górujące nad miastem wieże kościelne zostały poważnie uszkodzone. W roku 1933 po dojściu do władzy Hitlera Góra, podobnie jak inne miasta stała się terenem jeszcze większej walki z polskością i katolicyzmem. Przed wybuchem wojny Górę zamieszkiwało około 5000 ewangelików i 1500 katolików (głównie pochodzenia polskiego).

     8 maja 1945 roku do opuszczonej i zniszczonej Góry przybył pociągiem pierwszy transport repatriantów ze wschodu. 31 maja na prośbę górowskich mieszkańców ksiądz Zygmunt Piławski z parafii w Bojanowie odprawił w Górze pierwszą po wojnie mszę świętą. Niewiele później, bo w czerwcu udało się zorganizować pracę górowskiej parafii pw. św. Katarzyny Aleksandryjskiej, a pierwszym kapłanem pełniącym obowiązki proboszcza został ksiądz Kazimierz Białowąs z Trembowli. Już w roku 1945 w parafii udzielono 115 chrztów, 109 ślubów i odbyły się 53 pogrzeby. 1 grudnia 1945 roku Górę zamieszkiwało tylko 24 Niemców i 2605 Polaków. W roku 1950 kościół został odnowiony, a zabytkowy ołtarz penaptyk gotycki został przewieziony do Poznania.

     17 grudnia 1963 roku podczas Mszy św. roratniej nastąpiło zawalenie części kościoła - nastąpiło osunięcie stropu i filarów kościoła. Pomimo uzyskania pozwolenia na odgruzowywanie, w momencie gdy do prac nad porządkowaniem świątyni zgłosili się parafianie, inspektor nadzoru budowlanego wydał zakaz odgruzowywania. Zgromadzeni mieszkańcy nie przyjmując tego do wiadomości przez dwie 48 godzin - w dzień i nocą wykonali to co zaplanowano na dwa tygodnie. Cały gruz został wywieziony pryatnymi furmankami, a następnie rozpocząto organizację odbudowy świątyni. Odbudowa zakończyła się w roku 1967 - odremontowany kościół po czterech latach prac został poświęcony 26 listopada.

zdjęć: 8
<<< poprzednia -   1  2  3  4  5  6  7  8   - następne >>>



Góra, ul. Ściegiennego i widok na kościół św. Katarzyny - Góra, ul. Księdza Piotra Ściegiennego i widok na kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej. Lata 60-te XX wieku

Góra, ul. Ściegiennego i widok na kościół św. Katarzyny
Góra, ul. Księdza Piotra Ściegiennego i widok na kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej. Lata 60-te XX wieku







Góra Śląska - kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej
stat4u